Vanochtend was Kocken te gast bij Cappuccino, het radioprogramma van NCRV. Met presentator Frank du Mosch sprak hij over over het projectje project Bejaarden & Begeerte. Vanwege ons strenge deurbeleid (uitsluitend toegankelijk voor 65plussers, of onder begeleiding van een 65plusser) mag Frank er helaas zelf niet in, maar hij leek vastbesloten om voor de première een knappe oude dame te scoren.

Zodra we toestemming hebben van NCRV plaatsen we het fragment met het interview natuurlijk ogenblikkelijk online!

Héél veel zin in morgen: Kocken & De Man gaan audities afnemen voor een 65+ zangeres voor de eerste drie try-outs in Tilburg. De aanmeldingen stromen inmiddels al binnen, maar bent of kent u een 65+ zangeres die op de hoogte is van het repertoire uit de jaren ‘40, ‘50 en ‘60, schroom niet en stuur ons zo snel mogelijk een bericht! Binnenkort volgen meer auditiedata.

Wilt u meedoen, dan moet u beschikbaar zijn op de speeldata 28, 29, 30 december 2009. Bij voorkeur woont u in de regio Tilburg. Voor de periode mei-juni zoeken wij overigens ook dames uit Breda, Roosendaal, Eindhoven, ’s-Hertogenbosch en Heerlen.

Wij zien uit naar uw reactie. Reikhalzend kunnen we wel zeggen!

Stopt u maar met aanmelden, we hebben d’r!

De Man wordt gebeld door een dame die zich graag wil aanmelden.

Kocken wordt verwend tijdens een bezoekje aan een oudere dame.

Gisteren waren we weer in Tilburg om te praten met het VMBO  zorg en welzijn over een samenwerking, om een filmpje op te nemen op straat en om muziek te draaien voor een 15tal ouderen in verzorgingstehuis de Hazelaar.

Ik sprak daar een vrouw die zei tot haar 69e altijd gewerkt te hebben om daarna tot haar 79e voor de kinderen en kleinkinderen te zorgen. Toen werd ze ziek en moest ze naar het verzorgingstehuis en zorgt men voor haar: ‘Nu leef ik niet meer. Toen ik werkte of voor iemand moest zorgen leefde ik, nu leef ik niet meer.’  Ze zei het nuchter en beslist.

Tien minuten later stond ze verontwaardigd op toen ze hoorde dat ik de Engelse Wals noch de foxtrot kende. Ze nam mijn handen vast en legde mij onder een jammerend ‘die jeugd weet toch niks’ de danspasjes uit.

Later draaide ik speciaal voor haar een Doris Day nummer en zag de tranen over haar wangen rollen.

Ik kan je niet vertellen wat er in me omging. Ik had een gevoel of dat ik geweldig ziek, bibberig en koortsig werd. Ik vloog naar boven met jouw brief naar mijn kamer, en verplaatste mijn gedachte naar jou daar ginds ver weg.
Vrouwkje, ik ben zo blij. Al wat ge schrijft is eerlijk en gemeend en straalt uit je brief. Vrouwke, ben je zelf ook niet blij dat alles zo goed is tussen ons?

Uit een liefdesbrief uit 1945 van de destijds 20-jarige Bertus aan de 17-jarige Emmy, die zij ons voor ons onderzoek ter beschikking stelde. Een maand na deze brief maakte Emmy het uit.

Hoorde ik dat nou goed? Hanneke Groenteman vertelde  in De Wereld Draait Door over het gesprek dat zij een tijd geleden had bij Omroep Max. U weet wel: de zender die werd opgericht door Jan Slagter, omdat hij meende dat er op radio en televisie onvoldoende aanbod was voor ouderen. ‘Terwijl éénderde van de Nederlandse bevolking 50-plus is en netjes kijk- en luistergeld betaalt!’ aldus Slagter.

Enfin, de zeventigjarige Hanneke Groenteman stelde in dat gesprek voor om speciaal voor de oudere kijkers een intelligent programma te gaan maken over literatuur en kunst. De reactie van Omroep Max: ‘Dat past niet bij onze doelgroep.’

Al grijzen ook je haren
Kan je hart nog wel een roffel slaan
Als j’op een lentemorgen op straat
Zo’n schat van een kind lachend langs je ziet gaan
Al grijzen ook je slapen
Al verlies je ook je slanke lijn
Jonge lente en twee warme meisjesogen
Die dwingen je eeuwen Don Juan te zijn…

Tekst: Lodewijk Post, voor Snip & Snap

Ter inspiratie voor het personage dat ik aan het uitwerken ben, wilde ik een man spreken wiens vrouw in korte tijd heel erg achteruit gegaan was. Via de mensen van de Hazelaar werd ik in contact gebracht met meneer (80) en mevrouw (78) Paijmans. Mevrouw Paijmans heeft twee hersenbloedingen gehad en kan nu na revalidatie niet meer naar huis. ‘We hopen natuurlijk nog steeds op een mirakel. Dat moeten we doen, anders word ik gek,’ aldus meneer Paijmans.

Meneer Paijmans fietst elke middag 15 km heen en 15 km terug om drie uur bij zijn meisje te kunnen zijn. Hij was in een vorig leven tweemaal Nederlands kampioen bij de beloften en is later op de markt in het snoepkraam van zijn vader gaan werken. Mevrouw Paijmans is de liefde van zijn leven, ze zijn al 55 jaar samen en deden tot voor de hersenbloedingen twee jaar geleden  heel veel samen, waaronder regelmatig ‘dat ene, ja’. ‘Ik ben altijd verliefd op haar geweest en dan is het moeilijk ervan af te blijven’. Natuurlijk hebben ze ook hun moeilijke periodes gehad, maar het geheim zit hem in ‘tijd nemen voor elkaar en de tijd nemen om naast elkaar dingen te doen die jezelf leuk vindt.’

Mevrouw Paijmans kan nog weinig, ze zit in een rolstoel en moet in het tehuis wonen om verzorgd te worden. Dat op zich vindt meneer Paijmans niet zo erg, het is vooral dat mevrouw Paijmans als gevolg van de bloedingen geen emoties meer kan uiten. ‘Ik weet dat ze me graag ziet, alleen laat ze dat nu nooit meer merken’. Meneer en Mevrouw Paijmans leven nu van dag tot dag, want ‘naar de toekomst kijken maakt je alleen maar somber’. Ook al omschrijft meneer Paijmans het leven nu als ‘een hel, ik zeg het gewoon eerlijk’, blijft hij benadrukken hoe je moet blijven proberen om positief te denken. ‘Want als je de hoop opgeeft, dan is het gedaan.’

Toen ik deze zomer in Ljubljana (Slovakije) was, kwamen we terecht in een bejaardentehuis. De directrice (53jaar en wegens haar kanker nog 2 jaar te leven) was ongelofelijk vriendelijk en enthousiast en vertelde ons hoe zij streed voor ‘haar’ ouderen. In Ljubljana is meer dan 20% van de bevolking ouder dan 65jaar. We kregen een rondleiding in het tehuis en mochten een liedje zingen op de 104de verjaardag van een bewoonster. We kwamen ook een groepje ouderen tegen die ‘acteurs’ waren en in reclames en films in Slovakije meespeelden.

Ik vroeg uiteindelijk aan een man van 92 en een vrouw van 78 of ik van hen twee foto’s mocht maken waarin het gegeven

twee oudjes op een bank = eeuwige liefde en o zo schattig

doorbroken wordt. Hieronder de twee foto’s, niet zo goed belicht, maar de kiem van een reeks die ik graag snel beter en grootser wil gaan doen.

This is not a couple:

We ‘ve paid them 10 euros to sit here.

Vrouw zoekt man voor relatie. Wat ik belangrijk vind, is respect voor mens, dier en natuur. Verder lees ik graag en vind ik het leuk om te knutselen, legpuzzels te doen, te tuinieren, wandelen, fietsen, knuffelen en praten. Ik ben 68, zie er goed uit, ben ruimdenkend. Ben een gewone mens die houdt van het leven.

Ik ben een man van 74 jaar. Ben op zoek naar een eerlijke, betrouwbare, zorgzame vrouw, in de hoop dat we voor elkaar nog wat kunnen betekenen. Graag niet-rokend en in het bezit van een rijbewijs.

Weduwe, 79 jaar, zoekt een gezellige, nette, verzorgde man om samen van het leven te genieten. Ik hou van winkelen, dagtrips, een terrasje pikken, eventueel vakantie en andere leuke dingen.

Weduwe, 85-plus, gezond, vitaal en goed verzorgd. Woon in Tilburg. Ik wil met kerst en Nieuwjaar tien dagen op vakantie naar hotel Dennenhoeve op de Veluwe. Welke vitale 85-plus weduwnaar of weduwe zou dit ook graag willen? Dan kunnen we samen gaan, want alleen is maar alleen.

Hallo, ik ben een weduwe van 70 jaar die een man wil ontmoeten. Ik ben sportief, hou van dansen, fietsen, wandelen, enz. Denkt u ‘Dat is het!’, schrijf me dan.

Ben een vlotte, verzorgde weduwe, 77 jaar, niet-rokend. Via deze weg zoek ik een leuke man (niet-roker) voor een fijne vriendschap die kan uitgroeien tot een lat-relatie. Samen is het leven leuker dan alleen.

‘Zoeken,’  zei de oude man, ‘dat recht heb ik verloren. Men zoekt alleen als men heel jong is, anders wordt het belachelijkheid.’

(Louis Couperus, De boeken der kleine zielen)

Viermaal de vuilniszak aan de stoep zetten en daar is alweer de volgende aankondiging/uitnodiging, daar valt het zoveelste gat in de kring van oude getrouwen, kan het zoveelste kruisje worden gezet achter een naam op de verjaarskalender, in de telefoonklapper, het adresboekje.
Houdt het dan nooit op?
O jawel hoor. Op de dag dat anderen een kruisje zetten achter jouw naam, dan zal het opgehouden zijn.

Uit: Cri Stellweg, ‘Ontbijten in je eentje’. Uitgeverij Cossee, 2002.

In verzorgingshuis Padua werd mij verteld dat zij jaarlijks van ruim zeventig bewoners afscheid moeten nemen. Afscheid nemen, een aardig geprobeerd eufemisme voor de dood. Gemiddeld anderhalf per week. Ik vraag mij dan af: als je zo duidelijk weet dat het einde nadert, zou je dan ook intenser leven? Is het zoals met vakantieliefdes, die zoveel heftiger, mooier, spannender zijn, omdat je nu eenmaal beiden weet dat het zo afgelopen is?

2 uitspraken:

1.Vroeger. Vraag me alles over vroeger, ik vertel je boeken vol, vroeger is ons nu, vroeger waar we niet zo bezig met toen , maar nu, het is het enige dat ik heb, o had ik maar meer gedaan toen, had ik nu meer aan het nu.

2. Laat me met rust zeg ik tegen mezelf, maar ik luister niet, al lang niet meer.

Bij De Slegte gevonden: een wonderschoon boek van fotografe Marrie Bot (1946), getiteld Geliefden – Timeless Love. Zij vroeg zich af waarom ze nooit foto’s of films zag met naakte ouderen, al dan niet vrijend. Toen ze die zelfs na een flinke speurtocht niet tegenkwam, besloot ze uiteindelijk om zelf die foto’s maar te gaan schieten. Tien oudere liefdesparen bleken bereid om in intieme houdingen te poseren, allemaal in hun eigen woning, in hun eigen bed, in hun eigen bad. Het heeft een meer dan fascinerend boek opgeleverd, met aangrijpende en liefdevolle beelden waardoor vol vrolijkheid de schoonheid van de overgave van de pagina’s af spat.

Enkele prachtige foto’s zijn te vinden in het portfolio van Marrie Bot:

http://www.marriebot.com/

Citaat van website

dinsdag, februari 10th, 2009

Het was een lieve zorgzame vrouw,

dat hoor je dan van die mannen

alsof ze over hun moeder spreken in plaats van hun vrouw.

Onder het motto: ‘ zoveel mogelijk in de wereld van de ouderen zelf duiken en meedoen met hun activiteiten’ heb ik woensdag de bingo gepresenteerd in verzorgingstehuis Padua.

Ik had een mooi pak meegenomen, kreeg een uitleg van stagair Bobbie en later nog eens van vrijwilligster Mieke die normaal ALTIJD de bingo doet. Mieke verzekerde me dat er ze naast me kwam zitten ’stel dat er iets mis zou gaan’. Ik mocht niet te traag gaan, niet te veel grapjes maken, duidelijk genoeg spreken, niet te Vlaams, niet te snel praten, niet te saai zijn, de nummers twee keer zeggen, geen foute knopjes indrukken (bingo met balletjes is sooo last season) en zeker niet met de foute vinger drukken. (juist is wijsvinger, fout is al de rest)

Er zaten zo’n vijftig mensen ik had er zin in. Er waren 7 rondes (pauze na ronde 3) en er konden per ronde 3 prijzen gewonnen worden. 50 deelnemers en 21 prijzen, je zou voor minder 1,5 euro betalen om mee te doen. De prijzen gingen van een doos chocolade truffels of een setje olie en azijn tot een bon voor twee kroketten in de naburige snackbar en een setje mooie kommetjes met snoep.  

Iedereen kans op een prijs denk je dan maar dat was niet zo.  1 bepaalde tafel achteraan links domineerde de hele bingo, met drie dames sleepten ze 7 prijzen in de wacht. Puur geluk of is er dan toch een “bingomaffia” zoals  dat ene jaloerse oudje vooraan histe na ronde 5.

Het deelnemersveld bestond uit de helft aanleunouderen (nog fit en bij geest en heel competitief) een familie die opa opzocht en twee lange tafels licht tot minder licht dementerende ouderen met begeleidend personeel.

Het meest gehoorde antwoord toen ik vroeg naar hun liefde voor het spel was ’dan zijn we er toch even lekker uit’ met variaties als ‘het is dan toch eens even gezellig’ en ‘dan zit je weer een paar uur niet alleen’ en een enkele ‘dan kun je eens iets winnen om aan je kleinkinderen te geven.’